دانستنی های آسمان
مجله نشنال جغرافی این هفته با ارائه تصاویری از ابرماه در آسمان، سکسه خورشیدی، تولد ستاره ها و ابرهای شب تاب به معرفی بهترین تصاویر نجومی پرداخته است. براساس اظهارات ناسا، این خوشه یکی از روشن ترین خوشه هایی است که تاکنون شناخته شده است. این خوشه ستاره ای حدود 400 سال نوری با زمین فاصله دارد و نزدیک ترین خوشه ستاره ای به زمین است. از این تکنیک برای تشخص ابرها از یخ و برف استفاده می شود. در این تصویر جزایر پوشیده از یخ به رنگ فیروزه ای روشن است و ابرهای روی آن به رنگ فیروزه ای کم رنگ به چشم می رسد و اقیانوس نیز سیاه است. این ابرهای نادر در ارتفاعات جنوبی بیشتر ظاهر می شوند و ستاره شناسان علت آن را نمی دانند. دانشمندان نسبت به این امر تردید دارند که افزایش این ابرها در نتیجه تغییرات جوی باشد یا خیر. حتی وقتی که دمای سطح زمین افزایش یافته است، جو بالایی زمین در نتیجه انباشته شدن دی اکسید کربن سردتر است و شرایط مناسبی را برای تشکیل ابر فراهم می کند. جادوگر پین بال درهم آمیختگی غبار و گاز منطقه به شدت فعالی را برای تولد ستاره های بزرگ در صورت فلکی ماکیان که 4500 سال نوری از زمین فاصله دارد فراهم کرده است. منبع: خبرگزاری مهر تصویر ارائه شده از سوی ماهواره هواشناسی روسیه که با کیفیت بالای 121 میلیون مگاپیکسل گرفته شده به عنوان تصویر قطعی از سیاره زمین توصیف شده است. آبادی آبی که ما آن را خانه می دانیم: تصویر زمین با کیفیت 121 مگاپیکسلی؛ واضحترین تصویر از زمین که تاکنون گرفته شده است این ماهواره چنین تصاویر خیره کننده ای را هر 30 دقیقه ، درحالی که آب و هوا را رصد می کند گرفته و اگر پدیده عجیب آب و هوایی مشاهده شود، اپراتورهای روسی فرمان ارسال تصاویر هر 10 دقیقه یکبار ارسال می کنند. تصاویری ترکیبی از رنگهای حقیقی سیاره مرمرین آبی رنگ ما تصویر قطعی از زمین توسط این ماهواره روسی که در ژانویه 2011 به فضا پرتاب شد گرفته شده است ماهواره الکترو- ال (Electro-L) در مدار در فضا در 36 هزار کیلومتری خط استوا تصاویری را از سیاره درحال گردش ما فراهم می کند ماهواره الکترو- ال (Electro-L) درمدار زمینایستور یا مدار ژئواستیشنری، به این معنا که سرعت این ماهواره با سرعت گردش زمین برابر است و موجب می شود که این ماهواره بی حرکت بر فراز یک نقطه مشخص شده روی سیاره ثابت بماند. منبع: خبرگزاری مهر در تصاویر منتشر شده از سوی تلسکوپ رصدخانه جنوبی اروپا 100 هزار ستاره یک خوشه ستاره ای کروی چون یک دسته زنبور به چشم میخورد که در حدود 17 هزار سال نوری از زمین فاصله داشته و در صورت فلکی کمان قرار دارد. این خوشه ستاره ای کروی از سبکترین و متداولترین گازهای کیهانی تشکیل شده اند دانشمندان رصدخانه جنوبی اروپا در بیانیه ای یادآور شده اند که درحالی که این دوره شکل گیری تنها چند میلیارد سال پس از انفجار بزرگ بوده است، تقریبا تمام گازهایی که در شکل گیری این ستاره ها نقش داشته اند ساده ترین، سبکترین و متداولترین گازهای کیهان بوده اند. هیدروژن، هلیوم و اکسیژن و نیتروژن از جمله این گازها بوده اند. این تصاویر توسط تلسکوپ ویستا (Visible and Infrared Survey Telescope for Astronomy) در رصدخانه پارانال در شیلی مستقر است عرضه این ازدحام ستاره ای دو سوم عرض ماه کامل است این مسیه از طریق یک تلسکوپ کوچک به سادگی قابل رویت است و گستردگی آن دو سوم عرض ماه کامل در آسمان است. اجرام مسیه برای اولین بار در سال 1752 توسط نیکولاس لوئیس ستاره شناس فرانسوی شناسایی شد و بعدها شارل مسیه این اجرام را به فهرست اجرام درخشان مشهور خود افزود. منبع:خبرگزاری مهر زمان اين اتفاق نادر نجومي 16 خرداد امساله كه ميشه يك ماه ديگه توصيه مي كنم اين پديده رو از دست نديد دانشمدان درنظر دارند با استفاده از تلسکوپ فضایی هابل ناسا عبور تاریخی ستاره زهره از مقابل خورشید را مشاهده کنند. منبع:خبرگزاری مهر تکانها و چرخشهای برنامهریزی شده تلسکوپ فضایی فرمی که با اشعه گاما کار میکند تصاویر از تپاختر بادبان خلق کرده که زیبای منحصر به فردی دارد. ستاره تپ اختر بادبان با مرگ انفجاری یک ستاره بزرگ در کهکشان راه شیری ما متولد شده و یک ستاره نوترونی است که یازده بار در یک ثانیه به دور خود می چرخد و به عنوان روشن ترین منبع پایار اشعه گاما در آسمان است. ستاره نوترونی تپ اختر بادبان ستاره های نوترونی سرعت چرخش سریعی دارند و اگر اشعه آنها به سمت زمین باشد ما یک درخشش ناگهانی را در فاصله های زمانی مرتب مشاهده می کنیم، از این رو نام آن تپ اختر (pulsar) گذاشته شده است. منبع:خبرگزاری مهر یک عکاس ستارهشناس آمریکایی با استفاده از تلسکوپ خورشیدی خود در خانه موفق به ثبت تصویر خارقالعادهای از سطح خورشید شده است. ستاره شناسان ژاپنی ادعا کردند یک خوشه کهکشان با فاصله 12 میلیارد سال نوری از زمین کشف کرده اند. یک محقق علوم فضا، در مشاهدات علمی خود جریان گدازه مانندی را چون حلقه های طنابی مارپیچ در نزدیکی خط استوای مریخ مشاهده کرده است که برای نخستین بار ویژگیهای زمین شناسی خارج از زمین را نشان میدهد. به گزارش اسپیس دیلی، ستاره شمالی تاکنون به نام های مختلفی همچون ستاره قطبی و ستاره راهنما به کار رفته است که این امر نشان دهنده کاربرد این ستاره در قرون گذشته برای مسیریابی انسان در آسمان شب بوده است. اکنون ستاره شناسان دانشگاه بن معتقدند سوسو زدن ستاره و تغییر در اندازه و درخشندگی آن نشان دهنده کاهش جرم و در نتیجه افول این ستاره است. منبع:جام جم بزرگترین و درخشان ترین ماه کامل امسال، شب گذشته درحالی که این همسایه آسمانی ما از نزدیکترین مدار زمین عبور می کرد در نقاط مختلف جهان قابل مشاهده بود. یک دونده در شهر فونیکس، آریزونا در آمریکا در امتداد مسیری که مقابل آن ابرماه قرار دارد ابرماه از فراز معبد پوزئیدون در جنوب شرقی آتن، یونان طلوع می کند و گردشگران درحال تماشای آن هستند ماه روشن شب گذشته در آسمان امان برفراز یک مسجد ماه کامل که با رنگ صورتی به چشم می رسد، از پشت مجسمه های فرشتگان در کلیسای جامع سنت اسحاق در پیترزبورگ روسیه ماه روشن و بزرگ کلمبیا که به سختی می تواند پشت ابرها پنهان شود نقطه دیگری در کلمبیا که تصویر بزرگ و روشنی از این ابرماه ارائه کرده است از این پدیده با عنوان حضیض یاد می شود به معنای قرار گیری ماه در نزدیکترین نقطه به مدار زمین ماه کامل در نقطه حضیض خود از میان ابرهای آسمان هانتسویل در آمریکا منبع:خبرگزاری مهر تصوير زيباي سحابي حلقه دجاجه توسطGALEX ناسا گرفته شده و نور فرابنفش با انرژي بسيار در آن ديده مي شود و در واقع نواحي از گاز داغ است که از انفجار ابرنواختر در 5000 تا8000 سال قبل به جا مانده . در حقيقت چنان درخشان بوده که با چشم غير مسلح هم ديده مي شده . سحابي عظيم با بيش از 3درجه پهنا. ستاره شناسان و عکاسان نجومي مي توانند به خاطر بزرگي ونور کمشان با استفاده از نوردهي طولاني و فيلترهاي باريک آن را مشاهده کنند ستاره شناسان در گذشته براين باور بودند که حلقه دجاجه در حدود 2500 سال دورتر قرار دارد اما مطالعات تازه با تلسکوپ فضاي هابل مشخص کرد که 1470 سال نوري دورتر است و پهنايي به اندازه 90 سال نوري دارد .اين فاصله بسيار نزديک مهم است .بقاياي ابرنواخترهاي زيادي مثل اين در کهکشان ما وجود دارد اما هيچ يک چنين نزديک نيستند وچنين ناحيه وسيعي از آسمان را نپوشانده اند . GALEX ناسا در سال 2003پرتاب شد وهدفش عکس برداري از صدها هزار کهکشان و دسته بندي کردن آنها از لحاظ تشکيل ستاره بود . متاسفانه ناسا به حمايت مالي اش از اين ماموريت در فوريه 2011پايان داد و احتمالا کنترل امور به انستيتوي تکنولوژي کاليفرنيا ارجاع مي شود . برگرفته از : ناسا درحالی که طی 50 سال گذشته تلسکوپهای ما روی زمین مجهزتر شده، اطلاعات بهتری درباره همسایگان کیهانی خود به دست آورده ایم و اکنون با گرمترین، سردترین، کوچکترین، بزرگترین و دورترین سیاره های منظومههای مختلف آشنایی داریم. مرغ فضایی کامیلا، مرغ پلاستیکی با لباس فضایی به عنوان بخشی از آزمایش سنجش میزان تشعشع خورشید به فضا رفت. این مرغ همراه با رصدگر دینامیک خورشیدی ناسا به فضا فرستاده شده است. لباس فضایی این مرغ پلاستیکی از همان جنسی تهیه شده بود که از سوی کارکنان بخش هسته ای و تکنسینهای پزشکی مورد استفاده قرار می گیرد. نتایج این آزمایش می تواند به دانشجویان کمک کند که پروژه آینده اخترزیست شناسی را برای بررسی برخی از گونه های میکروبی که می توانند در شرایط دشوار در فضا دوام بیاورند کمک خواهد کرد. اخترزیستشناسی یا دگرزیستشناسی نام رشتهٔ پژوهشیای در زیستشناسی است که به بررسی امکان زیست فرازمینی میپردازد. طلوع کهکشانی تصویری از رد ستارههای دنباله دار در کهکشان راه شیری که هفته گذشته در نیوجرسی گرفته شده است. ساحل یخی این تصویر به مجسمه یک پنگوئن در شنهای سیاره مریخ شباهت دارد، اما این تصویر تازه منتشر شده از سوی فضاپیمای اکتشافی مریخ ناسا نشان دهنده شنهای شکل گرفته در قطب شمالی سیاره قرمز رنگ مریخ است که با یخ زمستانی شکل گرفته اند. شکاف کهکشانی در نور روشن کهکشان کلاه مکزیکی (Sombrero galaxy) میان ستارگان مشخص است اما تصاویر مادون قرمز تلسکوپ فضایی اسپیتزر نشان می دهد که این کهکشان دارای توده های بسیاری است که ستاره شناسان می توانند آن را به عنوان یک کهکشان بیضوی طبقه بندی کنند. این نتایج نشان می دهد که کهکشان کلاه مکزیکی نخستین کهکشانی است که دو ویژگی کهکشانی صفحات باریک و بیضیهای گلوله مانند را با هم دارد. محققان اظهار می دارند که این کهکشان در اثر ادغام کهکشانی به وجود نیامده چرا که در آن صورت برخورد شدید دو کهکشان شکل دیسک مانند آن را از بین می برد. شفق فرشته ای شفق چند رنگی که چون بالهای فرشته برفراز دهکده سامی در لپلاند شمال سوئد گسترده شده در تصاویری که اخیرا منتشر شده به چشم می رسند. رنگهای روشن و واضح سبز و بنفش زمانی ایجاد می شوند که ذرات خورشیدی با اکسیژن و هیدروژن در جو زمین برخورد می کنند. یک طوفان خورشیدی قدرتمند صبح پنج شنبه به زمین برخورد کرد. نگرانی کارشناسان از این بود که این طوفان الکترومغناطیسی در کار ماهواره های جهت یاب و دستگاههای مخابراتی اختلال ایجاد کند. به گفته کارشناسان سازمان هواشناسی آمریکا این طوفان شدیدترین طوفان خورشیدی در پنج سال گذشته است و احتمالاً تا صبح جمعه ادامه خواهد داشت. تصویری از کهکشان ESO 510-13 که توسط تلسکوپ هابل به ثبت رسیده می تواند به خوبی انحنا و پیچ و تاب صفحه مسطح این کهکشان را نمایش دهد. بعضی از اخترشناسان بر این باورند که طبیعت پر پیچ و تاب تعدادی از کهکشانها ساخته دست تعاملات گرانشی میان کهکشانها و یا حتی برخورد میان آنها است. با این همه دلیل اصلی چنین پدیده کیهانی در کهکشانها هنوز در دست مطالعه و بررسی قرار دارد. ناسا، در تصویری جدید، به نمایش یک جسم سیاهچالهای شکل عظیم در آسمان در میان انبوهی از ستارگان درخشان پرداخته است.
هفت خواهر
خوشه ستاره ای M45 که همچنین به هفت خواهر مشهور هستند در تصویری که توسط انجمن آنلاین عکس نشنال جغرافی منتشر شده به چشم می رسد، خوشه ای که دربرگیرنده بیش از سه هزار ستاره است.
ابرماه برفراز آسمان نیویورک
ابرماه، 5 می در آسمان نیویورک درحال درخشش بود. در نتیجه مدار تخم مرغی ماه، گاهی ماه در نقطه حضیض قرار می گیرد، یعنی نقطه ای که درنزدیک ترین مدار خود به زمین قرار می گیرد.
واژه ابر ماه اولین بار در سال 1979 برای توصیف ماه کاملی مورد استفاده قرار گرفت که درنقطه حضیض خود قرار داشت، اتفاقی که به طور متوسط هر یک سال یکبار رخ می دهد.
فوران از بالا
دودی که از آتشفشان زاواداسکی در آرژانتین بلند شده اند، این تصویر ماهواره ای روز 27 آوریل به صورت مادون قرمز گرفته شده است. تصویر مادون قرمز ترکیبی از نورهای مرئی و غیر مرئی ( چون مادون قرمز) است.
ابرهای شب تاب
ابرهای شب تاب برفراز آلبرتا، کانادا می درخشند. این ابرهای شب تاب حتی پس از تاریکی درخشان تر به نظر می رسند چرا که در ارتفاعات بالای جوی قرار دارند و نور خورشید حتی پس از آنکه خورشید از افق غروب کرد به آنها می تابد
سکسه خورشیدی
فوران خورشیدی روز 9 می در تصویری که توسط رصدگر دینامیک خورشیدی ناسا گرفته شده است. این پدیده کوتاه بود و موجب فوران تاج خورشیدی و ابرهای عظیم از ذرات تغییر یافته خورشیدی که از اتمسفر بالایی خورشید فوران کرده نشد.
این فوران با طول موج نوری 131 انگستروم به دانشمندان امکان مطالعه جزئی این فوران را ارائه کرد.
تصویر دان پتیت فضانورد ناسا منعکس شده در یک کره فلزی در ایستگاه بین المللی فضایی که روز 4 می منتشر شده است. پتیت به بیش از 500 هزار کاربر اینترنتی از طریق اجسام روزمره که در ایستگاه فضایی وجود دارد آموخته است که ریز گرانش چیست.
ستاره ها متولد شدند
تصویری از پرستاری ستاره ای به صورت مادون قرمز که 10 می توسط رصدگر فضایی هرشل سازمان فضایی اروپا منتشر شده است. پرستاری ستاره ای سحابی است که ستاره ها در آن تشکیل می شوند. این سحابی متناوبا با نور مافوق بنفش که از ستاره های تازه متولد شده پراکنده می شود، می درخشد.
به گزارش خبرگزاری مهر، تصویر سیاره زمین که از 36 هزار کیلومتری بالای سطح آن گرفته شده، سیاره آبی پررنگ دریایی که در تضاد با زمینهای خشکی قرار گرفته و درحالی که ابرهای سفید به سرعت از فراز آسمان آن عبور می کنند به چشم می رسد.
این تصویر توسط الکترو- ال (Electro-L) ماهواره هواشناسی روسیه گرفته شده و برخلاف سایر تصاویر از زمین تنها در یک برداشت گرفته شده اما کیفیت بالای آن 121 میلیون مگاپیکسل است.
اکثر تصاویر ارائه شده از ناسا و سایر سازمانهای فضایی توسط وصل کردن تصاویر بسیاری در کنار هم ارائه می شود و گرفتن یک تصویر با کیفت بالای تنها در یک شات به ندرت اتفاق می افتد.
براساس گزارش گلوبال پست، این تصویر که هر پیکسل آن یک کیلومتر است، از ترکیب طول موجهای مرئی و مادونقرمزنزدیک استفاده کرده است، از این رو پوشش گیاهی به رنگ قرمز مشخص شده است.
به گزارش خبرگزاری مهر، خوشه ستاره ای کروی که تلسکوپ رصدخانه جنوبی اروپا مشاهده کرده یکی از 160 خوشه ای است که مرز کهکشان راه شیری ماه را طی می کنند.
دانشمندان فکر می کنند که ستاره های این خوشه از ابرهای گازی واحدی تشکیل شده اند که 10 میلیارد سال پیش متراکم شده و ستاره هایی را در یک زمان پدید آوردند. این امر موجب شده که این ستاره ها قدیمی ترین ستاره های شناخته شده باشند. به این ترتیب این ستاره ها شواهد باستان شناسی ارزشمندی را درباره اینکه جهان مدت کوتاهی پس از انفجار بزرگ به چه شکل بوده را ارائه می کند.
دانشمندان تخمین زده اند که این جهان حدود 13.7 میلیارد سال سن داشته و از سن ستاره ما، یعنی خورشید تنها 4.6 سال می گذرد که از عناصر سنگین تری ساخته شده است.
این رصدخانه در ارتفاع 2635 متری از سطح دریا قرار دارد. از تلسکوپهای بزرگ این مرکز میتوان چهار تلسکوپ وی ال تی را نام برد که همگی متعلق به سازمان رصدخانه جنوبی اروپا هستند.
مسیه 55 انجیسی 6809 یک خوشه ستارهای کروی در صورت فلکی کمان است که فاصله آن از زمین 17 هزار سال نوری است.
.jpg)
به گزارش خبرگزاری مهر، درحالی که دانشمندان تصمیم گرفته اند عبور زهره از مقابل خورشید را با تلسکوپ هابل رصد کنند اما مسئله اصلی اینجا است که آنها نمی توانند هابل را نزدیک خورشید بگیرند چرا که نور شدید ستاره منظومه ما می تواند به ابزارهای فوق حساس این تلسکوپ صدمه بزند، از این رو هابل روز 5 و 6 ژوئن ( 16 و 17 خرداد ماه) عبور زهره از مقابل خورشید را به وسیله یک آینه مشاهده خواهد کرد.
هدف از این اقدام این است که مشخص شود آیا هابل می تواند با بررسی نور خورشیدی که به آن می تابد می تواند اتمسفر زهره را مطالعه کند یا خیر. ستاره شناسان تاکنون اطلاعات بسیاری درباره هوای زهره دارند، از این رو رصدهای ماه آینده یک آزمایش است تا مشخص شود که می توان از این روش برای بررسی ترکیب اتمسفری سیاره های بسیار دور استفاده کرد یا خیر.
براساس گزارش اسپیس دانشمندان امیدوارند که این روش به تواند به آنها در یافتن سیاره ای شبیه به زمین که قابلیت حیات داشته باشد کمک کند. سیاره زهره گزینه خوبی برای این تحقیق است چرا که جرم این سیاره اندازه زمین است.
تلسکوپ فضایی هابل امسال بیست و دومین سال فعالیت خود را جشن گرفته است. این تلسکوپ کار خود را از آوریل 1990 آغاز کرده و طی این سالها بیش از یک میلیون رصد از کیهان تهیه کرده است.
این رویداد که از آن با عنوان گذر زهره یاد می شود به طور متوسط دوبار در یک قرن رخ می رهد و این اتفاق آخرین شانس شما برای مشاهده چنین رویدادی است، چرا که این اتفاق تا سال 2117 رخ نخواهد داد.
به گزارش خبرگزاری مهر، وقتی ماهواره های رصدگر مدار زمین را طی می کنند به کرات دچار چرخشها و تکانهایی می شوند که این تکانها تصادفی نیست بلکه مسیرهای برنامه ریزی شده ای است که موجب می شود درحالی که هنوز انرژی خود را از طریق صفحات به بررسی آسمان می پردازند.
این تصویر از اشعه ثابت ستاره تپاختر بادبان در صورت فلکی بادبان قرار دارد که توسط تلسکوپ فضایی فرمی که با اشعه گاما کار می کند گرفته شده است و در نتیجه همین تکانها و چرخشها ایجاد شده است.
این تلسکوپ هر 90 دقیقه یک بار مدار زمین را طی می کند و برای مشاهده اجسامی چون ستاره تپاختر بادبان که دارای انرژی بالایی هستند ساخته شده است.
نتایج این تکانها و چرخشها تصاویر زیبایی چون این تصویر است که نشان دهنده اشعه ثابت ستاره تپاختر بادبان است
منطقهای از آسمان که ستاره تپاختر بادبان در آن قرار دارد- این طرح توسط چرخشهای تلکسوپ گامای فرمی ایجاد شده است
براساس گزارش دیلی گلگسی، وقتی ستاره های بسیار بزرگتر از خورشید به پایان زندگی خود می رسند، سرنوشت نهایی آنها با یک انفجار سوپرنوا که قسمت اعظم ستاره را از بین می برد رقم می خورد.
به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، این تصویر توسط آلان فرایدمن در روز هفت آوریل توسط یک دوربین Grasshopper CCD از حیاط پشتی خانه وی در نیویورک به ثبت رسیده است.
جزئیات سطح خورشید که در یک طول موج منتشر شده از هیدروژن آلفا(Ha) به نمایش در آمده، بافت پیچیده چهره واقعی این ستاره سوران را نشان میدهد.
هیدروژن یکی از رایجترین عناصر موجود در خورشید است. سطح این ستاره و لایه بالایی یا نور کره و کروموسفر آن تنها مناطق خنک برای امکان وجود اتم هیدروژن هستند و تصویر هیدروژن آلفا به نمایش جزئیات خورشید در این لایهها پرداخته است.
بافت خزمانند سطح خورشید توسط ساختارهایی موسوم به « سیخک» ایجاد شده است. این سیخکها به زبانههای پلاسمای بسیار داغ گفته میشود که از نورکره با سرعت 88 هزار کیلومتر در ساعت به بالا فوران پیدا میکنند. ارتفاع این سیخکها تا چهار هزار و 380 کیلومتر رسیده و حدود 100 هزار سیخک در هر زمان در چهره خورشید بوجود میآید.
مناطق سیاه در نیمکره چپ همان مناطق خنکتر لکههای خورشیدی هستند که در آن میدانهای مغناطیسی از اعماق زمین به بالا آمده و جرقههای خورشیدی در اطراف این مناطق شکل میگیرند.
همچنین میتوان برجستگیهایی را در حال جهش از سطح خورشید مشاهده کرد که ساختارهای تولید شده توسط میدانهای مغناطیسی بوده و به انتقال پلاسمای خورشیدی به ارتفاع دهها و شاید صدها هزار کیلومتر به بالا میپردازند.
به نقل از یورونیوز، این کهکشان توسط یک تلکسوپ ساخت ژاپن و مستقر در ارتفاع 4200 متری یک آتشفشان در جزیره هاوایی کشف شد.
بنا به تصور دانشمندان ژاپنی، این خوشه کهکشان تقریبا یک میلیارد سال بعد از «بیگ بنگ» یا انفجار بزرگ تشکیل شده است.
دانشمندان می گویند یک میلیارد سال، در علم ستاره شناسی فاصله کوتاهی از شکل گرفتن هستی است.
این خوشه کهکشان متشکل از 100 تا 1000 کهکشان است و می تواند به کشف اسرار تکامل کهکشان ها کمک کند.
طرحهای مارپیچی آتشفشانی در سیاره زمین در کف اقیانوس آرام قابل مشاهده است، در حالی که این جریان گدازه ای در نقاط بسیاری در مریخ مشاهده شده است و هیچ کدام شباهتی به جریانهای گدازه ای که پیش از این مشاهده شده، ندارد.
آندرو رایان فارغ التحصیل دانشگاه ایالتی آریزونا که این جریانهای گدازه ای را در سطح مریخ مشاهده کرده در گفتگو با مجله ساینس اظهار داشت: از مشاهده این حلقه های مارپیچ مانند شگفت زده شدم.
ابعاد این جریانهای گدازه ای مارپیچ مریخ به 30 متر می رسد که بزرگتر از نمونه های مشابه در زمین است و نشان می دهد که در مریخ فعالیتهای آتشفشانی وجود داشته است، از نظر زمین شناسی این فعالیت آتشفشانی طی 20 میلیون سال گذشته رخ داده است.
بیش از یک دهه است که دانشمندان درباره این دره های پرپیچ و خم نزدیک خط استوای مریخ بحث و گفتگو کرده اند که آیا این فرآیندها ناشی از فعالیتهای آتشفشانی است یا توسط یخ به وجود آمده است.
ریان به عنوان بخشی از یک پروژه دانشگاهی خود 100 تصویر با وضوح بالا را که توسط مدارپیمای اکتشافی مریخ گرفته شده را مورد تحلیل و ارزیابی قرار داد.
این مدارپیما سطح مریخ را از سال 2006 رصد کرده و از آن عکاسی کرده است. وقتی ریان تصویری را برای دومین بار مورد بررسی قرار می داد به طرحهایی باقی مانده از جریانهای مارپیچ گدازه ای برخورد که ابعاد آنها بین 4 تا 30 متر تخمین زده می شود.
وی با اشاره به این که ممکن است این طرحها روی سطح مریخ به دلیل این که شبیه بافت زمینی بوده نادیده گرفته شده باشد، گفت: این طرحهای مارپیچی شبیه جریانهای گدازه ای هاوایی است از این رو می توان گدازه را عامل ایجاد آن دانست، نه یخ.
دیوید پیج از دانشمندان نجومی دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس اظهار داشت: این تحقیقات جدید شواهد متقاعدکننده ای ارائه داده است که طرحهای عجیب مریخ به واسطه فعالیت آتشفشانی ایجاد شده است.
وی افزود: این تصاویر نشان دهنده تاریخ زمین شناسی پیچیده مریخ است.
دانشمندان اعتقاد دارند که رودخانه هایی از مواد مذاب از دره های مریخی عبور کرده و این طرحهای مارپیچی را شکل داده اند و این گدازه ها وقتی سرد شده اند طرحهای مارپیچی را شکل داده اند.
درحال حاضر هیچ شواهدی از فعالیتهای آتشفشانی امروز مریخ وجود ندارد اما براساس اظهارات ریان این احتمال وجود دارد که این جریانهای گدازه ای در نقاط دیگری از این سیاره سرخ وجود داشته باشد.
با این حال تحقیقات اخیر نشان می دهد که این ستاره به طور چشمگیری در حال از دست دادن جرم خود است.
اگرچه هم ترازی عجیب و غریب ستاره شمالی با قطب شمال موجب می شود فکر کنیم این ستاره در آسمان بی حرکت است اما ستاره شمالی در واقع سو سو می زند و اندازه و درخشندگی آن متغیر است.
این ستاره شناسان می گویند مدت زمان این سوسو و چشمک زدن می تواند نشان دهنده کاهش جرم این ستاره باشد.
نتایج این تحقیقات در نشریه EARTH Magazine منتشر شده است.
به گزارش خبرگزاری مهر، به دنبال نزدیک شدن ماه و قرار گرفتن آن در نقطه حضیض (نزدیکترین فاصله ماه به مدار زمین) جز و مد دریاها در سراسر دنیا افزایش یافت اما از سوی دیگر باورهای نادرست عامه مردم نیز درباره افزایش جرایم یا رفتارهای جنون آمیز همزمان با بزرگ شدن ماه قابل انکار نیست، مسئله ای که به کرات از سوی کارشناسان مورد تکذیب قرار گرفته است.
کارشناسان اظهار می دارند که این ماه کامل بیش از 14 درصد بزرگتر و بیش از 30 درصد روشن تر از سایر مواقع سال بوده است چرا که از 356 هزار کیلومتری زمین عبور کرده است که این فاصله 24 هزار کیلومتر نزدیک تر از میانگین این فاصله نسبت به زمین بوده است. فاصله ماه از زمین در طول سال متغیر است چرا که ماه یک مدار بیضی شکل و نه یک مدار دایره ای را طی می کند.
از این پدیده با عنوان حضیض ( نزدیکترین فاصله ماه به مدار زمین) یاد می شود اما ستاره شناسان اظهار می دارند که این رخداد آسمانی نسبتا غیر متداول است.
دکتر رابرت مسی از انجمن سلطنتی ستاره شناسی بریتانیا اظهار داشت: روشنایی مسئله ای است که شاید چندان به آن توجه نکرده باشید اما حتی بزرگتر بودن ماه نیز با چشم عادی قابل مشاهده است.
جئوف چستر از رصدگر نیروی دریایی آمریکا یادآور شد، تمایز در ظاهر ماه بسیار کم است و با چشم غیر مسلح باید با دقت به آن پی برد.
این درحالی است که دکتر مسی یادآور شد: با تمام این اوصاف تماشای ماه در آسمان تجربه خوبی است، ماه همواره زیبا است و ماه کامل بسیار رویایی است.
رصدگران شب گذشته علاوه بر یک آسمان صاف و چشم تیز باید تا دیروقت بیدار می ماندند تا تمایز مهم آن را با سایر ماه های سال مشاهده کنند. گفته شده بود که مشاهده بهترین حالت ماه ساعات اولیه صبح امروز بوده است، درست پس از آن که ماه به نقطه حضیض رسیده است.
دانشمندان اظهار می دارند که مهم نیست فاصله ماه با زمین چقدر باشد، هرقدر هم این فاصله نزدیک باشد هیچ ارتباطی به وقوع پدیده های طبیعی، انجام کارهای جنون آمیز، ارتکاب جرایم یا انجام هرگونه کارهایی که عامه مردم رخ می دهد ندارد.
براساس گزارش دیلی میل، اسکات لیلینفلد از دانشگاه اموری در آمریکا اظهار داشت که تصور این که ماه کامل موجب رفتارهای غیرعادی می شود، یکی از افسانه های بزرگی است که به طور گسترده در جهان وجود دارد.
این درحالی است که اگر ماه کامل ظاهر شود و هیچ اتفاق غیرعادی رخ ندهد مردم این رویداد را به خاطر نمی آورند و آن را به دیگران نمی گویند، بنابراین در نهایت، تمام آنچه که در ذهن مردم باقی می ماند همزمانی رویدادها است.
آخرین باری که ابرماه مشاهده شد روز 19 مارس سال گذشته بود که 386 کیلومتر نزدیکتر از ماه کامل امسال بوده است. ابرماه سال آینده فاصله دورتری نسبت به ماه امسال خواهد داشت.
ماه کامل در نتیجه نزدیکی و هم محور شدنش با زمین و خورشید به افزایش جزر و مد دریاهای زمین منتهی می شود
شود، این سازمان همچنین به زودی پروژه مطالعه روی ماده تاریک را آغاز میکند.
پروژه 300 میلیون پوندی سازمان فضایی اروپا با همکاری یک شرکت انگلیسی طی یک دوره 5 ساله برای مأموریتی هفت ساله اجرا شود.
سازمان فضایی اروپا قرار دادی را با شرکت انگلیسی آستریوم امضا کرده تا این فضاپیما در سال 2017 به فضا پرتاب شود. این قرارداد یکی از بزرگترین قراردادهایی است که تاکنون میان انگلستان و سازمان فضایی اروپا مستقر در پاریس منعقد شده است.
مطالعه تأثیرات خورشید بر منظومه شمسی
این فضاپیمایی خورشیدی جزئیات خورشید را مورد مطالعه قرار می دهد و تأثیرات آن را روی منظومه شمسی بررسی می کند. این فضاپیما قرار است ابزاری برای اندازه گیری ذرات، میدانهای دید و امواج پلاسما را هنگام مشاهده سطح خورشید و اتمسفر خارجی آن حمل کند.
براساس گزارش تی جی دیلی، این فضاپیمای خورشیدی قرار است بیش از عطارد به خورشید نزدیک شود که این فاصله 42 میلیون کیلومتر تخمین زده شده است.
گرمای خورشید؛ بزرگترین معضل فضاپیما
این فضاپیما برای این که در نقطه دقیق قرار بگیرد به چندین پرواز کمک گرانشی در ارتفاع کم از سیاره های زمین و زهره نیاز دارد و در نزدیک ترین نقطه به خورشید هم نور خورشید سیزده مرتبه شدیدتر خواهد شد که این امر چالش حفظ تجهیزات فضاپیما را دوچندان خواهد کرد. از این رو مسئله طراحی خاص این فضا پیما از جمله یک محافظ حرارتی که بتواند در مقابل اشعه های خورشیدی تاب بیاورد مسئله بسیار مهمی است.
براساس گزارش بی بی سی دکتر رالف کوردی رئیس گروه علمی شرکت آستریوم انگلستان اظهار داشت: گرما مشکل اصلی این فضاپیما خواهد بود، اگر محافظتی در کار نباشد این فضاپیما با گرمای 500 درجه رو به رو می شود. از این رو ما محافظ گرمایی بسیار ضخیمی روی این فضاپیما قرار می دهیم تا از ورود دما به داخل فضاپیما جلوگیری کنیم و دمای داخلی را در حد معمول پایین نگاه داریم تا سیستمهای الکترونیکی بدون نقص کار کنند.
این فضاپیمای خورشیدی دارای محافظ حرارتی چند لایه خواهد بود. همچنین ابزارهای سنجش از دور این فضاپیما که از آن با عنوان "سولو" یاد می شود، از جمله تصویربردارها و تلسکوپها از طریق شیارهایی عمل می کنند که دارای شاتر است و این شاترها زمانی که مشاهداتی صورت نمی گیرد بسته می شوند.
در دسامبر 1995 یک فضاپیمای خورشیدی ساخته شد که در مدار 1.5 میلیون کیلومتری از زمین حرکت کرد و 17 سال به رصد خورشید ادامه داد.
مطالعه آب و هوای فضایی
دکتر لوسی گرین از دانشگاه کالج لندن اظهار داشت: این مأموریت فضایی به خورشید به ما می گوید که چگونه خورشید هلیوسفر تولید می کند. منطقه هلیوسفر بسیار گرم است و در شعاع 15 میلیارد کیلومتری در فضا گسترده است.
هلیوسفر فضایی تحت سیطره بادهای خورشیدی یا ذرات پرتاب شده از سوی خورشید است. به بیان دیگر ناحیه ای است که کل منظومه شمسی، بادهای خورشیدی و تمام میدان مغناطیسی خورشیدی را در بر گرفته است. از این منطقه به بعد فضای بین ستارهای آغاز میشود .
وی افزود: ما به واقع نمی دانیم که هیلوسفر چگونه شکل می گیرد و چگونه در طول زمان تغییر می کند، از این رو فضاپیمای خورشیدی این موضوع را به صورت جزئی مطالعه می کند.
در میان این تلاشها در واقع تمایل به درک بهتر علل مسئله ای نهفته است که فیزیکدانهای خورشیدی از آن به عنوان آب و هوای فضایی یاد می کنند.
طوفانهای بزرگ روی خورشید که میلیاردها تن از ذرات باردار را به فضا پرتاب می کند می تواند میدانهای الکترومغناطیسی زمین را مختل کرده و موجب اختلال ارتباطی و در برخی مواقع وارد کردن صدمه به خطوط جریان قوی و دستگاه های الکترونیکی ماهواره ای شود. این مأموریت می تواند دانشمندان را قادر سازد که وقایعی از این دست را پیش بینی کنند.
اجرای پروژه مطالعه انرژی و ماده تاریک
این مأموریت همچنین با همکاری سازمان فضایی آمریکا (ناسا) انجام می شود. ناسا در این پروژه نقش تأمین کننده ابزارها، حسگر و موشک برای پرتاب ماهواره به جهت صحیح خود را برعهده خواهد داشت.
سازمان فضایی اروپا به زودی مأموریت دوم خود را در این بخش آغاز می کند. این مأموریت با عنوان "اوکلید" به بررسی پدیده اسرار آمیز انرژی تاریک و ماده تاریک می پردازد که به نظر می رسد جهان را شکل می دهد.
منبع: خبرگزاری مهر
مشخص شده که تبدیلی که دهها سال است اخترشناسان استفاده میکنند، غلط است.
این تصویر متعلق به خوشه ستارهای اومگا قنطورس واقع در کهکشان راه شیری است. در این تصویر، ستارگان جوان به رنگ آبی و ستارگان پیر به رنگ قرمز دیده میشوند. با این وجود، در کهکشانهای دوردستتر محال است که بتوان ستارگان کمنور را مشاهده کرد. اکنون مشخص شده است که برخی از دورترین کهکشانهای عالم از آنچه که اخترشناسان گمان میکردند، ستارگان بیشتری دارند.
به گزارش نیوساینتیست، تنها اطلاعاتی که دانشمندان از کهکشانها بدست میآورند، از نور ستارگان آنها حاصل میشود. اما ستارگان تمام جرم یک کهکشان را تشکیل نمیدهند. بخشی از جرم کهکشان مربوط به ماده تاریک است که نامرئی است و مستقیما قابل اندازهگیری نیست.
برای دور زدن این مشکل، اخترشناسان عموما جرم کهکشان را بر اساس ترسیم نحوه حرکت ستارگان آن نسبت به یکدیگر تخمین میزنند. آنها میزان جرم مرئی را با جرم کلی مقایسه میکنند، و فرض میکنند که باقی جرم کهکشان باید از ماده تاریک تشکیل شده باشد.
اگرچه این روش استاندارد اخترشناسان است، اما اکنون مشخص شده که این روش مشکل بزرگی دارد. میشل کاپلاری، اخترشناسان دانشگاه آکسفورد میگوید: «برای تخمین دقیق جرم کهکشانها، ما همیشه از یک ضریب تبدیل استفاده میکنیم تا نور را به جرم تبدیل کنیم. اما تبدیلی که ما دهها سال بود استفاده میکردیم غلط است.»
کاپلاری کشف کرد که رابطه بین نور مرئی و جرم ستارهای برای تمام کهکشانها یکسان نیست، این رابطه از یک نوع کهکشانی به نوع دیگر تغییر میکند. این عدم تطابق برای دورترین کهکشانها بدتر است، و میزان ستارگان این کهکشانها سه برابر چیزی است که انتظار میرود. در این کهکشانهای دوردست، اخترشناسان ستارگان بیفروغ و کمنور –همانند ستارگان قرمز تصویر بالا- را در محاسبات خود در نظر نمیگرفتند.
این موضوع معمای کیهانی جدید را مطرح کرده است: زمانیکه ما به کهکشانهای دوردست نگاه میکنیم، آنها را به شکلی مشاهده میکنیم که مربوط به دوران جوانی آنها است؛ اما چطور این کهکشانهای پرستاره در اوایل دوران زندگی خود تا این اندازه بزرگ شدهاند؟ کاپلاری میگوید: «آنها بایستی از آنچه که مردم تصور میکردند سریعتر رشد کرده باشند.»
ستاره شناسان یک ردیف سیاره هایی را یافته اند که ویژگهای شگفت انگیزی دارند و بی تردید ارزش ذکرشدن در نسخه بین کهکشانی کتاب رکوردهای جهانی گینس را دارد.
برای مثال، SWEEPS-10 سریع ترین کهکشانی است که با فاصله بیش از یک میلیون کیلومتری به دور خورشید خود می چرخد، فاصله ای که سه برابر فاصله ماه از زمین است، به این معنا که یک سال در این سیاره 10 ساعت به طول می انجامد.
سیاره SWEEPS-10 با چنان سرعتی به دور ستاره اصلی خود می چرخد که یک سال در این سیاره برابر با 10 ساعت است
بزرگترین سیاره ای که تاکنون شناخته شده سیاره TrES-4 است که اندازه آن 1.7 برابر مشتری منظومه شمسی ما است.
این سیاره ممکن است بتواند نامزد انتخاب بزرگترین سیاره باشد، چرا که بسیار روشن است و کنار آن شکلی شبیه ستاره دنبال دار وجود دارد که از اتمسفر این سیاره تشکیل شده است.
جئورجی مندوشو از مرکز رسد لوول در آریزونا اظهار داشت: جرم این سیاره 0.2 گرم در هر سانتیمتر مربع یا حدود چگالی چوب درخت بالسا است.
TrES-4 با فاصله 1400 سال نوری از زمین سیاره بزرگ پف آلودی است که جرم بسیار کمی دارد
فهرست سیاره های عجیب که از سوی سایت اسپیس منتشر شده برخی از ویژگیهای عجیب این جهان را نشان می دهد که در درک ما از فیزیک تأثیرگذار خواهد بود.
برای مثال آشنایی با سیاره Methusela ( یا نام اصلی PSR B1620-26 b) خالی از لطف نیست، این سیاره قدیمی ترین سیاره کشف شده است و یکی از اجداد کیهان به شمار می رود که 12.7 میلیارد سال پیش تشکیل شده است، این سیاره 8 میلیارد سال پیرتر از زمین است.
سیاره Methusela دو میلیون سال پس از بیگ بنگ یا انفجار بزرگ تشکیل شد، کشفی که در سال 1993 درک ما را از شکل گیری سیاره تغییر داد و به طور ضمنی این مفهوم را القا می کند که سیاره های بسیار مسن تری هستند که هنوز کشف نشده اند.
این سیاره نیز در دوران زندگی خود دچار تحولاتی شده و درحالی که مهارتهای رصدی ما رشد می کند این سیاره به موضوع جالبی برای مطالعه تبدیل شده است.
دانشمندان ناسا همچنین اعتقاد دارند که سیاره Methusela ممکن است اطراف یک ستاره دیگر تشکیل شده باشد اما پیش از آنکه توسط یک ستاره غیرفعال تسخیر شده باشد خود را از بین برده است.
از سوی دیگر، سیاره ای وجود دارد که هنوز نامی برایش انتخاب نشده است، این سیاره با سنی کمتر از یک میلیون سال دور ستاره Coku Tau با فاصله حدود 420 سال نوری می چرخد.
سیاره باستانی Methusela ( نام پیرترین انسان در انجیل) 12.7 میلیارد سال سن دارد و مسن ترین سیاره ای است که تاکنون کشف شده است
این سیاره ، کم سن ترین سیاره ای است که دور ستاره Coku Tau می چرخد و شاید کمتر از یک میلیون سال سن داشته باشد
داغ ترین سیاره ای که تاکنون کشف شده WASP-12b است، سیاره از بخار که گرمای آن به 2200 درجه سانتیگراد می رسد. این سیاره همچنین داعیه دار عنوان یکی از بزرگترین سیاره ها نیز است چرا که اندازه آن دو برابر مشتری تخمین زده شده است.
سردترین سیاره شناخته شده OGLE-BLG-390L است که حجم آن پنج برابر زمین است و گفته شده است که سطحی صخره مانند داشته و با فاصله 28 هزار سال نوری یکی از دورترین سیاره های است که تاکنون بشر شناخته است.
دمای منفی 220 درجه سانتیگراداین سیاره پایین تر از نقطه جوش نیتروژن مایع و نزدیک به صفر مطلق است.
سیاره جوشان WASP-12b دمایی بالای 2200 درجه سانتیگراد دارد و داغترین سیاره شناخته شده است
در آن سوی دنیا سیاره (OGLE-2005-BLG-390L(b سردترین سیاره محسوب می شود
سیاره (Epsilon Eridani (b ممکن است از چنان ویژگیهای خاصی برخوردار نباشد که بتوان آن را در این مجموعه جای داد اما این سیاره با 10.5 سال نوری نزدیکترین سیاره به زمین تلقی می شود.
این درحالی است که فاصله زیاد این سیاره از خورشید آن ، احتمال یافتن زندگی در آن به صفر می رسد و ممکن است اقیانوسهای این سیاره و سیاره سیاره ها در همین منظومه شمسی یخ زده باشند.
سیاره (Epsilon Eridani (b تنها 10.5 سال نوری با زمین ما فاصله دارد و ممکن است که به زودی بتوانیم آن را از طریق تلسکوپ مشاهده کنیم
آخرین مورد از این مجموعه کوچکترین سیاره یک منظومه غیر خورشیدی است.
سیاره Kepler-10b تنها 1.4 برابر زمین است و با زمین حدود 560 سال نوری فاصله دارد و کشف آن در ژانویه 2011 اعلام شد.
این سیاره خارج از منطقه گلدیلاکس 'Goldilocks' قرار دارد و به قدر کافی به خورشید خود نزدیک است که آب در این سیاره یخ نزند.
سیاره Kepler-10b کوچکترین سیاره شناخته شده است که کشف آن در ژانویه 2011 اعلام شد
منبع: خبرگزاری مهر
موشک فالکون 9 خود را با موفقیت آزمایش کرد تا روز 18 اردیبهشت ماه بتواند شاتل دراگون را پرتاب کند
آزمایش شرکت اسپیس ایکس که از آن با عنوان آتش ساکن از 9 موتور اصلی موشک یاد میشود تنها دو ثانیه به طول انجامید، اما این آزمایش شرایطی را برای مهندسان فراهم کرد تا تمام فرآیندهای شمارش معکوس را چون روز پرتاب موشک انجام دهند.
این آزمایش آتش در ایستگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال در فلوریدا آمریکا با تأخیر اندکی در نتیجه مشکل یکی از رایانههای پرواز انجام شد، مشکل به وجود آمده محدودیتی را برای آتش موشک ایجاده کرده بود که ظرف یک ساعت رفع و فرآیند شمارش معکوس از سر گرفته شد.
شرکت اسپیس ایکس پس از این آزمایش موفقیت آمیز اعلام کرد: " موفقیت- دو ثانیه آتش. مهندسان اکنون دادهها را بررسی میکنند تا ما برای مأموریت آینده آماده شویم."
اسپیس ایکس در نظر دارد نخستین شرکت خصوصی باشد که فضاپیمای خود را به ایستگاه بین المللی فضایی اعزام میکند؛ درحال حاضر تنها روسیه، ژاپن و اروپا از این توانایی برخوردارند چرا که برنامه شاتل آمریکا سال گذشته خاتمه یافت.
فضاپیمای دراگون که برای انتقال انسان به فضا ساخته شده امیدوار است که به زودی اولین سفر خود را به ایستگاه بین المللی فضایی انجام دهد، تاریخ این سفر 7 می ( 18 اردیبهشت ماه) اعلام شده است. در این تاریخ فضاپیمای آب نباتی شکل دراگون 521 کیلو محموله را به ایستگاه بین المللی فضایی حمل میکند و انتظار میرود با یک محموله 656 کیلوگرمی به زمین بازگردد.
درحال حاضر کپسول سایوز روسیه تنها ابزار حمل و نقل فضانوردها و محمولهها به ایستگاه بین المللی فضایی محسوب میشود.
این تکه که بخش جداشده از یک موشک روسی بود، روز جمعه مورد شناسایی قرار گرفت، زمانی که دیگر برای جابه جا کردن ایستگاه فضایی دیر شده بود.ناسا اعلام کرده که فاصله این زباله با ایستگاه آن قدر کم نبوده که تهدیدی جدی برای ایستگاه به شمار بیاید ولی اقدام احتیاطی در این باره ضرورت داشته است.طی ۱۲ سال گذشته این سومین بار است که ایستگاه بین المللی فضایی در معرض برخورد احتمالی با زباله های فضایی قرار می گیرد.در ماه ژوئن یک زباله فضایی از ۳۳۵ متری ایستگاه عبور کرد.در حال حاضر در این ایستگاه سه فضانورد روس، دو آمریکایی و یک هلندی اقامت دارند. از سوی اتاق کنترل در زمین به آنها دستور داده شد که به دو کپسول اضطراری سایوز منتقل شوند تا در صورت برخورد این تکه با ایستگاه آسیبی نبینند ولی یک سخنگوی ناسا اعلام کرد که در ساعت ۲ و ۳۸ دقیقه روز شنبه به وقت گرینویچ به آنها اجازه بازگشت به ایستگاه داده شده است.ناسا می گوید که مرتبا در حال ردگیری حدود ۲۲ هزار قطعه در فضاست ولی میلیون ها شی ء در طول چندین دهه در مدار زمین رها شده اند.از اشیایی کوچکتر از یک سانتیمتر تا تکه هایی از موشک ها، ماهواره های از کار افتاده و مخازن سوخت رهاشده، در میان این میلیون ها قطعه دیده می شوند. همه این اشیا با سرعت چندین کیلومتر در ثانیه در حرکت اند و در صورت برخورد، ممکن است به ایستگاه بین المللی فضایی یا ماهواره های فعال، آسیب های جدی وارد کنند.
در سال ۲۰۰۴ بزرگترین حجم زباله فضایی تولید شد- زمانی که چین با پرتاب موشک، یکی از ماهواره های خود را منهدم کرد. در جریان این انفجار، بیش از ۳ هزار قطعه و حدود ۱۵۰ هزار تکه ریز فضایی در فضا پخش شد.در سال ۲۰۰۹ نیز برخورد یک ماهواره روس با یک ماهواره آمریکایی چندین تن قطعه را در فضا پخش کرد.
سنجشهای اخیر سرعت پرواز ذرات زیراتمی در مرکز تحقیقاتی سرن در ژنو به آزمایشگاه گران ساسو در ایتالیا نشانگر تضاد با ادعای پیشین دانشمندان در ماه سپتامبر در مورد خوانش اولیه سرعت بسیار بالا بوده که منجر به یک جنجال علمی شد.
از آن زمان به خصوص پس از انتشار اخباری در ماه گذشته مبنی بر امکان بروز اشکال در تجربه اوپرا که نتایج اولیه را به دست آورده، تردیدهای بیشتری در مورد این ادعا به وجود آمد.
بررسیهای جدید که توسط محققان تجربه «ایساروس» (ICARUS) انجام شده با استفاده از دادههای زماندار مستقل و سنجش هفت نوترینو در پرتو اراسلی از سرن نشان داد که زمان این سفر دقیقا با سرعت نور منطبق بوده است.
ساندرو سنترو، کارشناس فیزیک انرژی بالا و سخنگوی تجربه ایساروس اظهار کرد که نتایج بررسیهای جدید قطعی است.
سنترو در مصاحبهای تلویزیونی پس از انتشار گزارش نتایج در روز جمعه گفت: سرعت نور و نوترینو مشابه است.
پژوهش جنجالی پیشین اوپرا به سنجش سفر نوترینو در مسیر 370 کیلومتری از سرن تا گران ساسو در 60 نانوثانیه پرداخته بود که از سرعت نور فراتر میرود.
سرگیو برتولوچی، مدیر تحقیقاتی سرن در بیانیهای گفت: شواهد نشانگر دستساز بودن نتایج به دست آمده از تجربه اوپرا است.
وی اما افزود که جامعه علمی باید دقیقتر عمل کرده و آزمایشهای بیشتری برای ماه مه با استفاده از پرتوهای پالسدار بیشتری از سرن برای ارائه رای نهایی برنامهریزی شده است.
دانشمندان بسیاری در مورد نتایج اولیه این آزمایشها که نظریه نسبیت انیشتین را در مورد اینکه سرعت هیچ چیز به سرعت نور نمیرسد، رد کرده بود، مشکوک بودند. این نظریه پایهگذار بسیاری از فیزیک مدرن و علوم کیهانشناسی محسوب میشود.
تیم ایساروس که در همان آزمایشگاه گرانساوی موسسه ملی فیزیک اتمی ایتالیا در همکاری با پروژه اوپرا کار میکنند، پیش از این نتایج اولیه را زیر سوال برده بودند چرا که نوترینوها به نظر در مسیر سفر خود با وجود شکستن سد سرعت نور، انرژی از دست نداده بودند.
دانشمندان ایساروس در تجربه خود از محفظه عظیمی از آرگون مایع برای شناسایی ورود نوترینوها در آزمایشگاه گرانساسو استفاده کردند که در زیر کوهستان واقع شده است.
به گزارش خبرگزاری مهر، بیشتر کهکشانهای مارپیچی صفحاتی مسطح متشکل از میلیونها ستاره و سیاره و همچنین گازهای کیهانی هستند که به دور مرکزی کهکشانی در حال گردشند.
این صفحه ها به واسطه طبیعت برخورد ابرهای گازی در اوایل دوران شکل گیری کهکشان به این شکل مسطح شده اند. با این همه در اکثر این کهکشانها پیچ و تابی دیده می شود، حتی در کهکشان راه شیری و تلسکوپ فضایی هابل نیز در یکی از تصاویر خود از کهکشان ESO 510-13 که در فاصله 150 میلیون سال نوری از زمین قرار داشته و وسعتی برابر 100 هزار سال نوری دارد، توانسته پیچ و تاب این کهکشان را به خوبی نمایش دهد.
بر اساس گزارش پاپ ساینس، این کهکشان نمونه ای واضح از کهکشانهای پیچ و تاب خورده است که تصویر آن توسط تیم میراث هابل و با استفاده از تلسکوپ فضایی هابل به ثبت رسیده است.
به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، این در حالیست که این سوراخ تاریک در حقیقت یک ابرماده موسوم به ابر مولکولی تیره است که از عبور نور از میان خود جلوگیری میکند. این ابر مولکولی یکی از سردترین و منزویترین مناطق جهان را در خود جای داده است .
ابر به تصویر کشیده، موسوم به «برنارد 68 » ، که یکی از برجستهترین ابرهای مولکولی به سمت صورت فلکی مارافسای بوده که در این تصویر به دلیل تمرکز بالای غبار و گاز مولکولی که عملا تمام نور مرئی ستارگان پیشزمینه خود را جذب کرده، به شکل یک سیاهچاله دیده میشود.
به گفته ستاره شناسان، از آن جا که هیچ ستارهای در این تصویر دیده نمیشود، «برنارد 68 » احتمالا در فاصله نزدیکتری قرار دارد. البته این نزدیکی در حقیقت، 500 سال نوری بوده و اندازه این ابر حدود نیم میلیون سال نوری است.
شکلگیری دقیق این ابرها هنوز مشخص نشده است؛ اما دانشمندان به این امر آگاهی دارند که این ابرها خود مهد کودک ستارههای جدید محسوب میشوند. به نظر میرسد که «برنارد 68 »، خود در حال تجزیه و تبدیل به سیستم جدید ستارهای است.
به گزارش خبرگزاری مهر، دانشمندان دانشگاه کالیفرنیا در سانتا کروز، دانشگاه زوریخ و موسسه ملی فیزیک نجوم ایتالیا دریافتند در کهکشانهای بیضوی شکل، حرکت ستارگان از قوانینی متفاوت از قوانینی پیروی می کنند که در فرمول جاذبه نیوتن تدوین شده اند.
این تحقیق که در ژورنال فیزیک نجوم (Astrophysical Journal) پذیرفته شده و نسخه آنلاین آن در سایت ArXiv به چاپ رسیده است سه کهکشان را که از قوانین گرانش سرپیچی می کنند مورد بررسی قرار داد و کشف کرد که حرکت متفاوت این ستارگان می تواند بدون متوسل شدن به فرضیه ماده تاریک توضیح داده شود.
به گفته این کیهان شناسان، در کهکشانهای از این نوع، حرکت ستارگان را می توان برپایه نظریه هایی با عنوان (R)f توضیح داد. این نظریه ها بسط نظریه نسبیت عمومی انیشتین را پیش بینی می کنند.
این محققان در این خصوص توضیح دادند: "از دیدگاه مدلهای دینامیک کهکشانها ما توانستیم بررسی کنیم که نظریه های (R)f قادرند با دقت بالایی گستردگی حرکات ستارگان در کهکشانهای بیضوی شکل را بازسازی کنند."
براساس گزارش مدیا ایناف، سه کهکشانی که در این تحقیق رصد شدند در گذشته برپایه قوانین کلاسیک جاذبه نیوتن و فرضیه وجود ماده تاریک توضیح داده شده بودند.
این ستاره شناسان افزودند: "درحالت کنونی هیچ یک از این دو نظریه را مستثنی نمی کنیم، اما این بسیار جالب است که می بینیم می توان برپایه روشی متفاوت از فرضیه ماده تاریک در خصوص شرایط این کهکشانها توضیح داد."
به اعتقاد این دانشمندان، کهکشانهای بیضوی شکل، تنها کهکشانهایی نیستند که از جاذبه کلاسیک اطلاعت نمی کنند بلکه کهکشانهای مارپیچ و توده های کهکشانی نیز می توانند به روشی مشابه رفتار کنند.
| قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت |
درباره سايت
پرنیان همتی از مدرسه فرزانگان امین2
سلام.امیدوارم از این وبلاگ خوشتون بیاد و در بالا بردن اطلاعات شما بهتون کمک کنه.
منوی سايت
آرشيو سايت
موضوعات سايت
پيوند ها
لینک های مفید
طراح قالب
امكانات سايت
